Essay

Wij zijn mét jou

De tijd van de wereld is er één die aan ons voorbij stroomt. Hij brengt ons de seizoenen en het ritme van het jaar. Dat is niet de tijd waaraan we gewend zijn, waar we het meestal over hebben. Dat is de kloktijd. Al duizenden jaren proberen mensen tijd te vangen met klokken. Van Chinese…

Poëzie

Na Golgotha

De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…

Proza

Het rode musje

Voor de rode vogel, die buiten de witte jurk zong en van wie ze de vleugels braken als straf. Op een zomervakantiedag in mijn tienerjaren verliet Izzat Bata zijn huis en kwam vóór de ochtendoproep voor het gebed, rond vier uur ’s ochtends, naar mijn huis. De dorpelingen hadden hem de bijnaam ‘Bata’ gegeven, omdat…

  • Maart-nummer

    Deze maand essays van Susanna Bloem over tijd, psychisch lijden en muziek en Rien Fraanje over Anil Ramdas. Kort proza van Mostafa Elabbasy, Megan van Kessel, Thomas Heerma van Voss, Frouke Arns en Kerim Göçmen. Poëzie van Iris Le Rütte, Paul Gellings, Patrizia Vespa en Sjef Welling.

    Fraai geïllustreerd door Anne Semler!

redactioneel

Deze maand

Medemenselijkheid en gemeenschapszin, pakweg beschaving, schuilt in de koffieprijs. In Zuid-Spanje kost een kopje koffie in het café rond de € 1,50. Ik weiger Nederland een fatsoenlijk land te noemen tot koffie daar voor rond € 2,50 wordt geschonken. Behoeftige mensen, tevens aan lager wal geraakte, vereenzaamde poëten, zijn ook mensen die je nodig hebt…

Uit het archief

Essay

Op bezoek bij de Oranjes

Een beetje liberaal, hetgeen ik mijzelf acht, behoort geen voorstander te zijn van de monarchie. Ons staatshoofd verkrijgt zijn of haar vorstelijke positie immers slechts door geboorte en niet op basis van verdienste en bewezen geschiktheid. Nou hoort u mij, net zomin als de meeste Nederlanders, ook niet direct staan te juichen bij de gedachte…

Poëzie

Om de magerte tegen te gaan

Marieke Lucas Rijneveld Ze belde: of het gedicht me goed zat vandaag, en ik klaagde maar wat over de vuile ramen, de platgedrukte bromvliegen, het brood dat niet smaakte, maar de magerte tegen moest gaan, somde alles op wat ik had gegeten, en ze zei: ja, ja, maar het gedicht, hoe zwaar is dat? Was…

Proza

Niet glimlachen

‘Women are obliged to wear a headscarf,’ zei ik tegen Anne. Ik wees naar een bordje dat voor in het vliegtuig hing. ‘Ja schat, morgen als we landen,’ antwoordde ze gapend, terwijl ze haar hoofd tegen mijn schouder legde. Ik besloot ook te gaan slapen, maar voelde eerst nog even aan mijn baard en in…