De tijd van de wereld is er één die aan ons voorbij stroomt. Hij brengt ons de seizoenen en het ritme van het jaar. Dat is niet de tijd waaraan we gewend zijn, waar we het meestal over hebben. Dat is de kloktijd. Al duizenden jaren proberen mensen tijd te vangen met klokken. Van Chinese…
De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…
Voor de rode vogel, die buiten de witte jurk zong en van wie ze de vleugels braken als straf. Op een zomervakantiedag in mijn tienerjaren verliet Izzat Bata zijn huis en kwam vóór de ochtendoproep voor het gebed, rond vier uur ’s ochtends, naar mijn huis. De dorpelingen hadden hem de bijnaam ‘Bata’ gegeven, omdat…
Deze maand essays van Susanna Bloem over tijd, psychisch lijden en muziek en Rien Fraanje over Anil Ramdas. Kort proza van Mostafa Elabbasy, Megan van Kessel, Thomas Heerma van Voss, Frouke Arns en Kerim Göçmen. Poëzie van Iris Le Rütte, Paul Gellings, Patrizia Vespa en Sjef Welling.
Fraai geïllustreerd door Anne Semler!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
Medemenselijkheid en gemeenschapszin, pakweg beschaving, schuilt in de koffieprijs. In Zuid-Spanje kost een kopje koffie in het café rond de € 1,50. Ik weiger Nederland een fatsoenlijk land te noemen tot koffie daar voor rond € 2,50 wordt geschonken. Behoeftige mensen, tevens aan lager wal geraakte, vereenzaamde poëten, zijn ook mensen die je nodig hebt…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
Voor Aukje Al een jaar zijn we onderweg. Of eigenlijk: juist niet onderweg. Hoofdzakelijk leven we binnen, in onze kleine, huiselijke wereld. We gaan er weleens uit voor boodschappen of een wandeling, komen af en toe over de vloer bij familie of goede vrienden. Maar het openbare leven bestaat voor ons niet. Gelegenheden voor ontlading,…
op het vliegveld leggen mensen hun hoofd op tafel ik denk aan eenden die met hun kop onder het kroos duiken daar zolang blijven zonder adem vastgegespt verdwijnen we uit zicht ik wil dezelfde blijven maar op kilometers hoogte veranderen we in een stip heeft iemand de stop uit mijn hoofd getrokken de eerste nacht…
Voor Levi en Nina ‘Waar was je gisteravond?’ De wenkbrauwen van de jongen verdwenen achter zijn bruine krullen. ‘Wat?’ vroeg ik. ‘Op de Grote Markt,’ zei Zoë. ‘Je was opeens weg.’ Hij lag met zijn billen omhoog op een groot Perzisch tapijt; hij was nog steeds niet voor ons opgestaan. Hij hing lichtjes boven een kartonnen…