De tijd van de wereld is er één die aan ons voorbij stroomt. Hij brengt ons de seizoenen en het ritme van het jaar. Dat is niet de tijd waaraan we gewend zijn, waar we het meestal over hebben. Dat is de kloktijd. Al duizenden jaren proberen mensen tijd te vangen met klokken. Van Chinese…
De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…
Voor de rode vogel, die buiten de witte jurk zong en van wie ze de vleugels braken als straf. Op een zomervakantiedag in mijn tienerjaren verliet Izzat Bata zijn huis en kwam vóór de ochtendoproep voor het gebed, rond vier uur ’s ochtends, naar mijn huis. De dorpelingen hadden hem de bijnaam ‘Bata’ gegeven, omdat…
Deze maand essays van Susanna Bloem over tijd, psychisch lijden en muziek en Rien Fraanje over Anil Ramdas. Kort proza van Mostafa Elabbasy, Megan van Kessel, Thomas Heerma van Voss, Frouke Arns en Kerim Göçmen. Poëzie van Iris Le Rütte, Paul Gellings, Patrizia Vespa en Sjef Welling.
Fraai geïllustreerd door Anne Semler!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
Medemenselijkheid en gemeenschapszin, pakweg beschaving, schuilt in de koffieprijs. In Zuid-Spanje kost een kopje koffie in het café rond de € 1,50. Ik weiger Nederland een fatsoenlijk land te noemen tot koffie daar voor rond € 2,50 wordt geschonken. Behoeftige mensen, tevens aan lager wal geraakte, vereenzaamde poëten, zijn ook mensen die je nodig hebt…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
In 1962 ging ik, zojuist gezakt voor mijn eindexamen, in de zomer een paar dagen naar Amsterdam. Daar zocht ik in het telefoonboek Lammertink, H. op en noteerde het adres: Overtoom 12, tweehoog. Opbellen durfde ik niet, dus nam ik de tram, zocht het huis en zag op het naambordje dat ik goed zat. Nu…
Een mooie werkman spuwt op het graf Van wijlen zijn blinde buurvrouw Hij is niet rancuneus, hij heeft slijm teveel Ik verlang soms naar de dood Als ik dood ben kan ik eindelijk zeker zijn van mijn geloof. Een ouwelijk kind legt een roos op het graf van zijn moeder Hij heeft haar nooit gekend…
Arthur Vandenabeele en ik studeerden kunstgeschiedenis aan het HIKO in Gent. Het had een verhaal kunnen worden. Dat werd het niet. Jaren later kwam de rampzalige stunt van Arthur Vandenabeele uitgebreid aan bod in zowel het regionale als nationale nieuws. Het begon met een bezetting. Na de derde betoging trok een kleine groep activisten, een…