Vrienden uit de consultancy gebruiken het elke dag, voor iedere mail: AI. ‘Het fijne is dat ik de brij in mijn hoofd zonder na te denken neertyp en dat AI er vervolgens een samenhangend geheel van maakt’, zegt zo iemand. Dat is het grote voordeel van AI of kunstmatige intelligentie: snelheid verhogen en efficiëntie. Toen…
De vrouw die aan het woord is, loopt door een ziekenhuiskamer. Ze is schrijfster en heeft een hersenbloeding gehad. Ze weet niet of ze nu aan het werk is en een boek schrijft of dat het de realiteit is. Ook weet ze dus niet of ze Pascalle fantaseert of dat zij er echt is. LAURIE…
Deze zomer een theaterspecial onder gastredactie van Don Duyns!
Met toneelteksten van Maria Goos, Aska Hayakawa en Vlada Darenenkova, proza van Fester Vogels, poëzie van Asmae Amaddaou, Ko van den Bosch, Virág Szirony en Captain Beefheart & essays van Gerardjan Rijnders, Nina van Tongeren, Luuk Imhann, Bas Belleman, Bibi Roos en Sebbe Poll.
Met fijne tekeningen van Sarah Jonker!
Speciale Aanbieding: Neem of Geef een jaarabonnement (9 nummers) voor €85,- (normaal €97,50), inclusief het dubbeldikke zomer-theaternummer onder gastredactie van Don Duyns.
Ik zit aan het sterfbed van mijn moeder, in het dorp Huizen. Terwijl haar ademhaling regelmatig en rustig is, lees ik in de biografie van Harry Thompson over Hergé en Kuifje: ‘Despite all these enticing ingredients, however, there is something disappointing overall about The Broken Ear’. Ik raak zo verdiept in de avonturen van de…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Recentelijk publiceerde Merijn de Boer zijn nieuwe roman, Rollende stenen, over Nederlandse huismannen in Tunesië. Ter gelegenheid daarvan een kort verhaal van De Boer uit het rijke Hollands Maandblad-archief.
26 augustus j.l. werd in Theater De Richel te Amsterdam onder grote belangstelling het zomer-theaternummer van Hollands Maandblad onder gastredactie van Don Duyns gepresenteerd!
Snelwegen ontbreken in dit deel van het land. Tussen de bomen door loopt alleen een lange strook asfalt die zich schikt naar de heuvels en waarop niemand harder mag rijden dan tachtig kilometer per uur – al lijkt het me onwaarschijnlijk dat de snelheid hier ooit wordt gecontroleerd. Behalve een enkele tegenligger komen we niemand…
Stukken brokkelen van me af gaan niet terug naar waar ze vandaan komen, ze dringen…
Omdat ik die dag zevenentwintig was geworden, ging ik met appeltaart langs bij mijn oma. Ik fietste naar het tehuis toe met de taartdoos onder mijn arm. We zaten op onze vaste plaats, in de serre met uitzicht op het park. ‘Daar ben je weer,’ zei ze enigszins triomfantelijk, alsof ze een inzicht deelde dat…