Menno Wigman (1966-2018), de laatste grote (punk-)dandy van de Nederlandse literatuur – dit jaar zou hij zestig zijn geworden –, worstelde met zijn vak. Daarin leek hij op de door hem bewonderde dichter Slauerhoff, die in een brief schreef: ‘Ik wou dat ik nooit een gedicht gezien had.’ Wigman verwerkte deze zin in zijn laatste…
de nieuwe jij raakt niet in paniek bij het wegvliegen van kalme dagen kent de route als die van een trekvogel en weet ze komen van de zomer wel weer terug ze ligt naakt tussen de lakens heeft geen ritme wel een rood hoofd vol smeulende woorden maar heel anders dan jij nu verwacht ze…
Ik ben jarig, laat maar. Ik bedoel: ik hoef geen taart, geen geschenkjes, geen slingers, geen feestje, geen geforceerde jolijt, en zeker geen hysterische aandacht. Ik heb geen vrienden meer, dus dat komt wel goed. Gelukkig heb ik vandaag een lange werkdag: van 6u tot 16u. Dat heb ik zo geregeld. Het is nog donker,…
Thomas von der Dunk over Trump. Daarnaast poëzie in het kader van de Poëzieweek: Elsbeth van Orsouw, een hertaling van Betje Wolff en Aagje Deken door Abdelkader Benali, ook Co Woudsma, Masja Vrijland, Wout Waanders, Jan Sakko, Emma van Hooff, Sanja Percela, Lieke Gorter en een essay van Simon Mulder over o.a. Wigman. En Delphine Lecompte is jarig!
Vervreemdend geïllustreerd door Annelies Alewijnse!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
De onwaarheid dat het zogeheten ‘post-truth’-tijdperk voorbij de waarheid is (2025, #5), zou ik later bevestigd krijgen in het lezenswaardige boek van Rob Wijnberg getiteld Voor ieder wat waars, waarin hij mooi beschrijft hoe onze waarheid individualistisch is geworden. In het laatste deel schrijft hij echter: ‘De waarheid luidt dat de mens een van de…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
In haar boek The Argonauts schrijft de Amerikaanse schrijfster Maggie Nelson: ‘Een schrijver is iemand die speelt met het lichaam van zijn moeder.’ Ze noemt dan Roland Barthes, Joseph Conrad en Allen Ginsberg. Of dit voor elke schrijver opgaat, is nu niet aan de orde. Vermoedelijk niet, of je zou de definitie van ‘moeder’ zo…
Een kerk, vaalgrijs en kil als een gletsjer Met een orgel dat zwijgt als de bergen op de dagen dat de wind niet waait. Mensen zitten met ogen gesloten in elkaar gevouwen, terwijl folders schreeuwen en pianoklanken stil streamen door de lucht. Elke kerk is vanuit de lucht een man aan…
Inmiddels stond de put eenenvijftig dagen droog. Het waterpeil hing af van regen op andere plaatsen, vele mijlen vanhier. Normaal was er wel grondwater, maar nu was ook dat verdwenen. Het hoorde erbij. Wie de zee op wil heeft een boot nodig, wie in de woestijn leeft heeft tonnen. Van mijn vijf tonnen waren er…