In het Nederlandse literaire landschap zijn romans van schrijvers met een biculturele achtergrond inmiddels een vertrouwd verschijnsel. Zij beschrijven hun eigen, voor westerse lezers onbekende, exotische en vaak schrijnende ervaringen. Laatst vroeg iemand me of ik enig idee had waarom romans van schrijvers met wortels in Marokko en Turkije vaak zo lijvig zijn. Daarmee doelde…
Ik ben na halfslachtig verweer ingelijfd bij de bedaarden, stem, eerlijk waar, CDA, maak groepsreizen, Boedapest, Praag, ben getrouwd, bij de Rotary, ridder en stoei wat met mijn stamboom. Gewoon om leuk te zijn soms vervorm ik groepjes woorden: moolkeesjes, machtig prooi, scheten wat de Schot paft – lach je tenminste nog eens. Naar niets…
Kumar rook naar kokos. Ooit leek hij op jou. Zijn haar te lang voor een jongen, zijn spijkerbroeken wijd en laag. In de klas lette hij nooit op, in de pauze viel hij vaak. Hij had schaafwonden op zijn ellebogen, onderarmen, blauwe plekken in zijn nek, een litteken wit en kronkelig tussen zijn slaap en…
Deze maand essays van Maarten Westerveen over FC Köln en Margriet de Koning Gans over Oroppa. Kort proza van Sarah Andrea Desplenter, Levi Jacobs en Marcelle Stoutjesdijk, en poëzie van Lena Claessen en Anton Korteweg.
Met fraaie tekeningen van Berry de Haas!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
Op een middag in Sevilla had ik een meisje zien lopen in een T-shirt met op de achterkant ‘God is so much bigger…’, daaronder onder andere ‘than your pain’. De rest waar God boven uittorent? Helaas niet kunnen lezen. Is God dus ook groter dan de pijn van anderen? Vóór El Corte Inglés, een warenhuis,…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
In mei verschijnt de biografie van Nanne Tepper door onze medewerker Lodewijk Verduin (1994). Ter gelegenheid daarvan een essay van hem uit het HM-archief – over Miek Zwamborn!
Op Tzum bekritiseerde Manon Uphoff het stuk van Margriet de Koning Gans over Oroppa.De Koning Gans en redacteur Van der Sluis reageerden. Wordt vervolgd?
Ofschoon ik werd geboren in de Tweede Wereldoorlog, groeide ik op alsof die ver achter mij lag en ik mijn kleine leed tot maatstaf aller dingen kon maken. Fietsend door het gebombardeerde Rotterdam rook ik nauwelijks de geur van angst en verlies die daar moet hebben gehangen, maar droomde ik over wederopbouw en poëzie. Dat…
I alleen de blauwe man aan de wand zwijgt zijn oren groeien naar het licht net als de mijne ik pak zijn randen zie hem fronsen bij de warmte van mijn handen hij vergrijpt zich aan een kleddernatte bar van drank of zweet ik zie het niet maar mijn kussen is net zo doorweekt misschien…
Ze hebben me vanuit het stedeke N. hierheen gebracht, het was het laatste contact met de bewoonde wereld. Van N. tot hier is ongeveer een afstand van 800 luchtmijlen. Gras, overal gras. Je kan tot de horizon lopen, overal is gras, vlak land. En van de horizon kun je doorlopen. Misschien wel weer 100 mijl…