Elk schip dat in de eerste eeuwen voor Christus de haven van Alexandrië binnenvoer, moest alle papyrusrollen die aan boord waren onmiddellijk afgeven. Pas als kopiisten van de Bibliotheek van Alexandrië de inhoud hadden overgeschreven, kreeg het schip de boekrollen terug. Dat wil zeggen: het schip kreeg de kopieën – de bibliotheek hield de originelen.…
Ze zeggen dat het nieuwe land waar iemand woont, zijn spoor nalaat en iemand verandert. Zal er nu een verschil zijn tussen jullie Oekraïense vluchtelingen als jullie naar huis terugkeren? – vragen Nederlanders die ik ken. En inderdaad, Duitse Oekraïners houden van orde, Franse Oekraïners zijn nog grotere snobs geworden, Spaanse Oekraïners kunnen nu niet…
Ria’s minnaars waren er weer. Ik rook hen meteen. En niet alleen hun nasleep, die me al zo vaak had misleid. De mannen kondigden zich nooit van tevoren aan en vertrokken klokslag middernacht weer, maar soms als ik na het stappen de half geverfde hal binnenkwam, stond er een bierflesje op het dressoir en walmden…
Deze maand essays van Marijke van Dorst en Aron Groot over respectievelijk K.L. Poll & Dirkje Kuik en het Hollands Maandblad-archief. Kort proza van Merijn de Boer, Eva Gabriela, Max van Zon, Lotje Steins Bisschop, Robin van Ommen en Ilse Elisabeth Kaljouw & poëzie van Daria Lysenko en Yarina Chornohuz.
Prachtig geïllustreerd door Frank Dam!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
Bij de tramhalte voor de kathedraal van Sevilla staat een dwerg. Rode pantalon en een T-shirt met daarop verticaal in koeienletters EXPO. Even verderop, bij de Calle Sierpes (Slangenstraat), gaat een enthousiast clubje jonge priesters op de foto met het borstbeeld van Cervantes. Ik ben naar Sevilla gevlogen, ja, net als Don Quichot op zoek…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
Menno Wigman (1966-2018), de laatste grote (punk-)dandy van de Nederlandse literatuur – dit jaar zou hij zestig zijn geworden –, worstelde met zijn vak. Daarin leek hij op de door hem bewonderde dichter Slauerhoff, die in een brief schreef: ‘Ik wou dat ik nooit een gedicht gezien had.’ Wigman verwerkte deze zin in zijn laatste…
Apotheose van IJburg Hier vind je ruimte. Groots is de wereld van nieuwbouwwoningen. Je zoeft als een kogel door je goed geïsoleerde appartement. Telkens op een andere plek kom je tot stilstand. Elke ochtend weer. Elke avond opnieuw het gestaar van wantrouwige katten op onverlichte straathoeken die niets snappen van ingewikkelde verdienmodellen. Ho, is dit…
Voor zover Johannes de Waal zich kon herinneren was hem in de eenenzeventig jaar dat hij leefde nooit iets akeligs overkomen in januari, en toen gleed zijn auto op de derde dag van het nieuwe jaar van de weg. Met stijve vingers had hij die ochtend een krabber over de voorruit gehaald. De motor had…