Menno Wigman (1966-2018), de laatste grote (punk-)dandy van de Nederlandse literatuur – dit jaar zou hij zestig zijn geworden –, worstelde met zijn vak. Daarin leek hij op de door hem bewonderde dichter Slauerhoff, die in een brief schreef: ‘Ik wou dat ik nooit een gedicht gezien had.’ Wigman verwerkte deze zin in zijn laatste…
de nieuwe jij raakt niet in paniek bij het wegvliegen van kalme dagen kent de route als die van een trekvogel en weet ze komen van de zomer wel weer terug ze ligt naakt tussen de lakens heeft geen ritme wel een rood hoofd vol smeulende woorden maar heel anders dan jij nu verwacht ze…
Ik ben jarig, laat maar. Ik bedoel: ik hoef geen taart, geen geschenkjes, geen slingers, geen feestje, geen geforceerde jolijt, en zeker geen hysterische aandacht. Ik heb geen vrienden meer, dus dat komt wel goed. Gelukkig heb ik vandaag een lange werkdag: van 6u tot 16u. Dat heb ik zo geregeld. Het is nog donker,…
Thomas von der Dunk over Trump. Daarnaast poëzie in het kader van de Poëzieweek: Elsbeth van Orsouw, een hertaling van Betje Wolff en Aagje Deken door Abdelkader Benali, ook Co Woudsma, Masja Vrijland, Wout Waanders, Jan Sakko, Emma van Hooff, Sanja Percela, Lieke Gorter en een essay van Simon Mulder over o.a. Wigman. En Delphine Lecompte is jarig!
Vervreemdend geïllustreerd door Annelies Alewijnse!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
De onwaarheid dat het zogeheten ‘post-truth’-tijdperk voorbij de waarheid is (2025, #5), zou ik later bevestigd krijgen in het lezenswaardige boek van Rob Wijnberg getiteld Voor ieder wat waars, waarin hij mooi beschrijft hoe onze waarheid individualistisch is geworden. In het laatste deel schrijft hij echter: ‘De waarheid luidt dat de mens een van de…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
Alhoewel ik me nog drie veilige jaren onder de gemiddelde levensverwachting van mannen (hier is een genderneutrale benaming niet gepast) in Nederland bevind, mag ik mezelf gelukkig prijzen dat ik die leeftijd überhaupt wist te bereiken. Ettelijke malen al ben ik aan dodelijke ongevallen ontsnapt. Voordat u denkt: wie niet? Lees en huiver, hier is…
1. de gezichten in de kamer hebben de zoetgrauwe kleur van vissenvlees holle ogen natte lippen oranje motten schitteren geschakeerd in stug haar, hoofd boven water tegengestelde blikken in mijn bladbruine iris kruisen elkaar achter de glazen toonbank van mijn gebit hangt een kerkklokje te wachten de broden tussen mijn ribben grof gesneden plastic muren…
an mijn moeder kreeg ik twee liter bier mee en die was al op voor ik bij de brug aankwam. Ik slingerde van links naar rechts over het fietspad, een spoor van samengeknepen blikjes achter me aan. Het was een kutzomer. Grijze huizen, rondvaartboten in de grijze rivier, zo was het eigenlijk ieder jaar. Alleen…